Тахауи Ахтанов

Адамның көңілі тоқ, төрт құбыласы түгел болса — ұйқы мен оянудың арасында сондай бір тәтті сәттері болады, оны бірден сілкіп тастап, ұшып тұруға дәтің бармайды.

Ренжісетін де еш нәрсеміз болған жоқ, бірақ енді, ұрысқақ әйелге сылтау жоқ жерден-ақ табылады ғой. («Есіктің алдын күнде қоқытасың, ылғи мен сыпырам ба?»,«Жолға суды кім төккен?», «Самаурынның шоғын төгіпсің, үйімізді өртемексің бе?») Светаның бір рахаты, әйел болып ондай ұсақ-түйекке бір күңк етпейді. Мақтанғаным емес, мен де ұрысқақ емеспін. Орысша ұрысуға тілім де шорқақ. Елден, қазақтың даласынан келген адам, кілең орыс әйелдерінің ішінде бөлексініп, қаймығып жүрем. Бұ жағынан Светамен екеуміз, жолымыз болып, жақсы қосылдық.

Алдымда не барын білсем... бірақ адамның алдында тұрған зауалды білмейтіні де бақыты шығар.

«Сұрай — сұрай Мекеге барады»

«асыра сілтеу болмасын, аша тұяқ қалмасын»

аяусыз соғыс енді басталады.

қиналғанда оған демеу болар сөз айтудың орнына соның кебін өз басыма киіп қайғысын да өзімдікі етіп аламын.

Қашан да өзіңдікінің дұрыстығын сезініп, бір демің

жоғары тұрмаса өзгелерді қалай бағындырмақсың.

Аңдығаннан кейін — ақ адалдықта қандай қасиет қалатынын білмеймін.